sobota, 17 października 2015

Colleen Hoover - "Losing hope"

Chyba wszyscy dobrze wiecie, jak bardzo podoba mi się twórczość pani Colleen  Hoover, chociaż przeczytałam do tej pory jedynie "Hopeless" oraz "Maybe someday", a teraz dochodzi jeszcze "Losing hope". Wszystkie inne dopiero przede mną, ale jestem pewna, że chcę przeczytać wszystkie jej książki. Bo to, co autorka robi z nami, czytelnikami podczas czytania, przechodzi ludzkie pojęcie. 



Hopeless przeczytałam już jakiś czas temu. Od razu chciałam się zabrać za "Losing hope", ale jakoś nie było mi z nią po drodze (a poza tym  nie miałam jej). Wiedziałam, że przypadnie mi do gustu podobnie jak Hopeless, więc czytając ją nie było wielkim zaskoczeniem, że jestem zachwycona. Nie sądziłam jednak, że aż tak bardzo. 

Serce przestaje mi bić.

Czas zatrzymuje się w miejscu.
Cały świat zatrzymuje się w miejscu.
To, co miało być przelotnym spojrzeniem,
 zamienia się w mimowolne zagapienie się.
Poznaję te oczy.
To oczy Hope.
A także jej nos, twarz, usta, włosy. Po prostu wszystko.


Historia jest ta sama co w  Hopeless. (Mam nadzieję, że recenzję czytają osoby, które Hopeless mają już za sobą, a jeśli nie - odsyłam do recenzji tutaj).  Bo książka ta jest pisana z perspektywy Holdera.Oprócz wszystkich sytuacji, które znamy z poprzedniej części, tutaj mamy do czynienia ze wszystkimi przeżyciami Holdera. Od momentu tragedii, która spotkała rodzinę Holdera, poprzez przypadkowe spotkanie ze Sky, chęć jej poznania czy odkrycia tajemnicy odnośnie tej dziewczyny. Mimo, iż historia była mi już znana z "Hopeless" z wielką przyjemnością znów spotkałam się z tymi wspaniałymi bohaterami, których wykreowała autorka. Już zdążyłam zapomnieć o tym, jakim Holder jest wspaniałym, cudownym, rewelacyjnym, kochanym, wrażliwym, pociągającym chłopakiem, o którym nie mogłam przestać myśleć.(jak ja go uwielbiam! Nawet nie zdajecie sobie z tego sprawy!) Jest to zdecydowanie mój ulubiony męski bohater, który zawsze jako pierwszy przychodzi mi do głowy, gdy trafiam na takie pytanie. W "Hopeless" podbił moje serce, a w "Losing hope" zdecydowanie je skradł i skruszył. 

W "Losing hope" dużo lepiej możemy go poznać. Wiemy dokładnie co Dean przeżywał po śmierci Les, jakie uczucia mu towarzyszyły, dlaczego podejmował takie a nie inne decyzje. Wiemy również jak bardzo był związany ze swoją siostrą bliźniaczką  i jak bardzo cierpiał po jej stracie. Przez bardzo długi czas to właśnie siebie obarczał winą za wszystko, co się stało. Przez innych nazywany był Hopeless - czytaj: beznadziejny. 

-jesteś najlepsiejszym, najbardziej wyrozumiałym chłopakiem na całym bożym świecie.

-nieprawda, Jestem największym pantoflarzem na całym bożym świecie. 


Rewelacyjnie było czytać o ich miłości z perspektywy Holdera. Przy Hopeless nie spodziewałam się, że Holder jest aż tak wrażliwym i uczuciowym chłopakiem. Bardzo podobało mi się przedstawienie początków znajomości również z jego perspektywy, co idealnie uzupełniło książkę i mogliśmy się czuć tak, jakbyśmy obserwowali ich związek z obu stron, zarówno ze strony Sky (w Hopeless) jak i Holdera (Losing hope). (jakbyśmy byli najlepszymi przyjaciółmi zarówno Sky jak i Holdera, którzy zwierzaliby nam się ze swoich uczuć. To cudowne!). Miłość, którą przedstawiła autorka w tej powieści jest naprawdę przepiękna. Ich uczucie jak tak głębokie, że bardzo dobrze można je wyczuć. Poza tym, książka jest naprawdę bardzo wzruszająca. Nie raz, ani nie dwa zdarzyło mi się uronić przy niej łzę. Co z tego, że znałam już historię i wiedziałam jak się skończy. Pani Hoover ma w sobie taką moc, że potrafi skruszyć nawet najbardziej oporne serce. Moje się udało i z tego co wiem, nie tylko moje, bo tysiące czytelników, podczas lektury jej książek nie może obyć się bez chusteczek. Jej książki powinny być sprzedawane właśnie z nimi, albo chociaż z jakąś uwagą, że podczas czytania, chusteczki są obowiązkowym przedmiotem, którego nie może zabraknąć. 

Każda książka ma swoje plusy i minuty. Ta również ma swoje minusy, a zwłaszcza jeden, ale za to bardzo duży. Chodzi o to, że powieść tę czyta się zdecydowanie za szybko. Autorka pisze takim językiem, że nie można się powstrzymać od czytania, oderwać się również nie da, przez co książkę czyta się w kilka minut i zdecydowanie za szybko się kończy. To jest jedyny minus, jaki znalazłam w tej powieści. Chciałabym, aby ona trwała i trwała i nigdy się nie kończyła. 

Nie polecam jej jednak czytać zaraz po zapoznaniu się z "Hopeless". Dłuższa przerwa od bohaterów naprawdę wyjdzie Wam na dobre. Poza tym, obie te książki są naprawdę bardzo, ale to bardzo wzruszające. Według mnie dobrze jest dawkować sobie te emocje, bo po nich kac książkowy gwarantowany. I to taki, z którego naprawdę bardzo ciężko jest wyjść. (Wiem coś o tym)

Cóż mogę jeszcze powiedzieć o tej powieści? Żadne moje słowa nie są w stanie wyrazić tego, jak bardzo kocham te książki. (i Holdera oczywiście!) Zarówno Hopeless jak i Losing hope zrobiły na mnie piorunujące wrażenie. Jestem pewna, że nie zapomnę ich nigdy i nigdy nikomu ich nie oddam. Będą one miały honorowe miejsce na mojej półce. Wiem też, że na pewno kiedyś jeszcze do nich wrócę, żeby znów przeżywać te niesamowite chwile, które towarzyszyły mi podczas czytania. 


PS. Zdaję sobie sprawę, że ta recenzja jest nieco (no, trochę bardziej niż nieco) chaotyczna. To wszystko przez natłok myśli, które nie mogą mnie opuścić. Jest tydzień po przeczytaniu tej książki, a ja nie mogę przestać o niej myśleć. Nigdy nie sądziłam, że jakakolwiek książka może mnie doprowadzić do takiego stanu. Pani Hoover się to udało. 

PS2. Ostatnio dostałam informację od Was, że podoba się Wam graficzna forma  moich recenzji. Ostatnio zaczęłam używać pogrubień i podkreśleń i naprawdę to polubiłam. Cieszę się, że przypadło Wam to do gustu. :)

Książkę możecie kupić po całkiem fajnej cenie w Taniej Książce

13 komentarzy:

  1. Książka czeka na swoją kolej ^^

    Pozdrawiam i zachęcam do wzięcia udziału w konkursie o "Aplikację" :*
    ksiazki-mitchelii.blogspot.com

    OdpowiedzUsuń
  2. Nie czytałam żadnej z książek Colleen Hoover, ale wczoraj odebrałam paczkę z "Maybe Someday". Jeśli mi się spodoba, prawdopodobnie sięgnę też po "Hopeless" i kontynuację. Szczere mówiąc, boję się tych książek, bo wszyscy tak je wychwalają a co za tym idzie mam spore oczekiwania co do autorki i boję się, że się rozczaruję. Takie życie sceptyka..

    OdpowiedzUsuń
    Odpowiedzi
    1. Też zdarza mi się czuć zawód, gdy książka wychwalana jest pod niebiosa, a ona okazuje się być po prostu dobra, dobra ale nic więcej, bo moje oczekiwania były ogromne. nie wiem jak jest z Maybe Someday, ale "Hopeless" z całego serducha Ci polecam. Jestem przekonana, że się nie zawiedziesz, szczególnie w drugiej części książki, gdy akcja nabiera niesamowitego wręcz tempa. :)

      Usuń
  3. Zarówno "Hopeless" jak i "Losing hope" uwielbiam, ale trochę żałuje, że przyjemności czytania "Losing hope" nie odłożyłam na później, tylko zabrałam się za nią od razu po "Hopeless" ;)

    OdpowiedzUsuń
  4. Ostatnio mocno się przejechałam na "Tak krucho...", ale jestem przekonana, że "Losing hope" przeczytam. Hoover manewruje moimi emocjami tak, że nie spostrzegam się, że płaczę, i czytam dalej. I to jest świetne ! Najulubieńszą z grona pozostaje "Pułapka uczuć", ale "Hopeless" jest zaraz za nią. "Maybe someday" nie do końca mnie usatysfakcjonowało, a "Losing hope" jeszcze przede mną. Tak jak napisałaś, przerwa w czytaniu będzie lepsza, ale moja trwa już ponad rok :D Tylko dlatego, że nie mam własnego egzemplarza :)

    OdpowiedzUsuń
  5. Mam w planach przeczytać tą ksiażke. Czytałam "Hopeless" i podobała mi się - nie jakoś bardzo, nie poruszyła mna tak jak niektorych, np Ciebie, ale milo mi się czytało :D/K

    OdpowiedzUsuń
  6. Miałam kupić ''Hopeless'' rok temu na Targach Książki, ostatecznie wybrałam jednak coś innego. Na razie nie mam ochoty na takie klimaty. ;)

    OdpowiedzUsuń
  7. Uwielbiam twórczość Colleen Hoover. "Hopeless" mam już za sobą, więc teraz muszę sięgnąć po "Losing hope" ;)

    OdpowiedzUsuń
  8. Ajjj nie wiem - wcześniejsze komentarze się nie dodały. Mam tę książkę i czekam na spokojną chwilę, bo pierwsza część baaaaardzo mi się podobała

    OdpowiedzUsuń
  9. Od dawna już mam ochotę przeczytać Maybe Someday niestety nie czytałam nic tej autorki, ale chętnie bym przeczytała również pozostałe książki czuję, że mogą być ciekawe i widzę po opiniach, że się nie mylę.

    OdpowiedzUsuń
  10. "Hopeless" czytałam i naprawdę mi się podobało. "Loosing hope" jestem ciekawa i również przeczytam. Zastanawiam się tylko czy będzie lepsza, czy gorsza. Zobaczymy. :) Pozdrawiam. :)

    OdpowiedzUsuń
  11. niedawno ją przeczytałam. i teraz czekam na trzecią część czyli historię oczami les ;)

    OdpowiedzUsuń
  12. "Hopeless" uwiodła mnie, choć postać Holdera, jak dla mnie, nieprawdziwa (Przepraszam! ale takich facetów nie ma. Za to ślę Ci wielkie serducho <3 i przytulańsko ;) ). Lekturę "Losing hope" specjalnie odłożyłam sobie na później. Może w okresie wakacyjnym sięgnę po nią. Póki co czeka cierpliwie na półce. :)

    OdpowiedzUsuń

Cześć!
Bardzo się cieszę, że tutaj jesteś. Chciałabym, abyś podzielił(a) się swoim zdaniem na temat przeczytanego postu. Będzie mi bardzo miło.